Bestuursreis 2015 [Dag 06 - zondag]

Vanmorgen heeft het ontzettend hard geregend en gedonderd. Het voelde als een zegen. Heerlijk die verkoeling op de vroege zondagmorgen.

Verkoelend buitje

Tina verzorgt een heerlijk ontbijt en we genieten. Vandaag gaan we naar een kerkje verderop in een nabijgelegen dorpje. Mircha een collega pastor heeft een bruiloft tijdens de dienst en Daniel zal dan ook preken. Het bruidspaar zag er prachtig uit en vol verwondering mogen wij deze traditionele bruiloft mee beleven. We worden bijzonder welkom geheten en zijn de gehele dag uitgenodigd. Het eten is overweldigend, er is niets tekort en van alles meer dan genoeg. Het is traditie, de gasten mogen nooit tekort komen, borden horen niet leeg te zijn. Ik geloof m'n ogen niet en mijn maag schreeuwt; " het is genoeg;-)".

Tussen de gangen in gaan wij op pad met Daniel en zijn collega Mircha. Hij heeft verschillende projecten opgestart en biedt zo onderdak aan de allerarmste en daklozen. Inmiddels heeft hij 16 mensen in dienst. Zij wonen en slapen bij hem. Prachtige boerderijen met groenten en dieren. Hard werken en verder bouwen. Met de auto gaan we naar een nieuw project. Achter het hek stappen we op een plaats waar aan de lijn nat beddengoed hangt. Hier worden oude mensen opgevangen. Allemaal zijn ze bedlegerig. Met een kloppend hart duwen we het gordijn aan de kant en daar staan we in een kamer met 4 bedden. In die bedden liggen mannen, zij kijken ons met holle ogen aan. Verward en verbaasd schudden ze ons hun magere handen. Magere handen. Ik voel geen kracht, zo zwak zijn deze mannen en met de laatste krachten trachten ze overeind te komen. "Dank u, Dank u" spreken ze in het Roemeens.


In de andere kamer liggen twee oude heren, de derde is juist overleden. Het is er donker? De deur zat dicht. Deze man heeft geen familie en wordt mooit bezocht. Hij begint te huilen van ontroering en vraagt komt u voor mij? Hij huilt van blijdschap. Ik moet naar buiten want ik stik van verdriet. Jack loopt mee en buiten liet ik alle emotie los. Het feit dat deze mensen 24 uur per dag 7 dagen per week op bed liggen in een muffe kale ruimte in hun urine en ontlasting omdat er 1 verpleegkundige is die de benen uit haar lijf loopt, maakt me zo verdrietig. We zijn allemaal ontdaan en toch ook dankbaar dat deze pastor de oudere opvangt, ze van de straat heeft gehaald en een bed geeft.


We zwaaien en gaan met een zwaar gevoel de auto in terug naar het feest waar niemand iets tekort komt waar alles rijkelijk vloeit. Het is Roemenië, er is alles en er is niets.

Ik krijg geen hap meer door m'n keel. Onderweg naar het huis van Daniel en Tina kan ik alleen maar voelen en huilen, "komt u voor mij" ? Jezus zei ja, "ik kom voor u allen!