Bestuursreis 2015 [Dag 07 – maandag]

Voordat we naar Beius vertrekken gaan we eerst nog Tinca in, ontbijten we bij Mircha en zijn vrouw Daniela. Hij staat ons al op te wachten voor het hek.

De poort gaat open en meteen kijk je een soort straatje in met aan weerszijden oude mensen leunend op hun stok. Er zit een oude heer aan een tafeltje te lezen in iets wat lijkt op een krantje. Er wordt met nieuwsgierigheid naar ons gekeken. Het geheel heeft een idyllisch karakter en er is niets wat doet vermoeden dat er zoveel nood is achter de deuren van gordijnen. 44 ouderen, dementerend of fysiek beperkt vinden hier hun thuis, achter het huis van de pastoor is een bejaardenoord gecreëerd.

Met passie en liefde toont hij ons het onderkomen voor deze mensen. We stappen ruimte na ruimte binnen en het overweldigende gevoel van verdriet, pijn en ongemak kruipt langzaam naar binnen. Het nestelt zich...Voorlopig is dit ons uitzicht wanneer we onze  ogen sluiten De verpleegkundige vertelt ons over een jonge vrouw. 44 jaar helemaal vergroeid. Ze maakt geen contact ligt met haar gezicht in het kussen. 24 uur per dag op bed, vliegen overal. Daarnaast een dementerende dame zonder tanden steekt haar magere handen omhoog. We spreken de taal niet maar wanneer onze ogen elkaar ontmoeten wisselen we Liefde uit. Strelen handen en kussen magere wangen. Troost, warmte en ogen die zien met liefde. Het was genoeg. 

Deze mensen zorgen met hun hart voor de ouderen! Het ontbreekt hen alleen aan materialen en educatie om de zorg beter te krijgen. Maar de absolute basis is er… en dat is liefde en een hart voor deze mensen! Dit is bewonderenswaardig en maakt ons klein.

Langzaam lopen we het steegje uit, als prinsen en prinsessen worden we uitgezwaaid, gisteren zongen we van de paarlen stad, daar waar geen pijn is en geen smart, zo verlaten we de poort, stappen we de bus in met indrukken emoties, dankbaarheid en een diep verlangen.

In de bus, namijmerend over alles wat ik gezien heb ontstond het volgende gedicht;