Bestuursreis 2015 [Dag 07 – maandag - vervolg]

In de middag rond de klok van twaalf rijden we naar het huis van Kiki. Een man, vader en opa van 61 jaar met 10 kinderen en 9 kleinkinderen! Samen met zijn vrouw dragen ze de zorg voor 14 van hen. 

Via een modderige weg, langs vele houten (en met lappen) bedekte huisjes stopt de auto voor een hek. Twee jongetjes komen aan gerend en met een big smile worden we ontvangen. Kiki komt ons verwelkomen en bij het zien van Daniel (zijn oude schoolvriend) zie je de ontroering in zijn ogen. Ontzag en respect worden uitgewisseld en we stappen zijn terrein op. De rommel, het afval, de geur, kortom de pijnlijke ervaring van échte armoede! Het wil je aanvallen en omsluiten. 

Eenmaal binnen lijkt er geen uitweg. Overal waar je kijkt zie je de muren van puin, onmacht en ontreddering. Er is een baby van 4 maanden. Het kindje wordt gedragen door een meisje van 15, trots laat ze haar mooie dochter zien. Een liefdevolle moeder is wat we zien. We horen hoe hun schoonzoon is verdronken en 9 kinderen achterliet. Hoe hun dochter is vertrokken en al een jaar uit hun leven is verdwenen. 

Toch is er vreugde bij de kinderen te zien omdat ze met liefde worden opgevangen door hun grootouders. Ze zijn een gezin, een familie! 

Daniel heeft het gezin kunnen helpen met een nieuw paard. Nu kan er gewerkt worden, een inkomen worden gegenereerd en dus eten en warmte voor de kinderen. 

De muren vervagen, er ontstaat uitzicht en hoop voor de toekomst ontwikkelt zich.