Dag drie...

Zondagmorgen 09:45... We rijden door een wonderlijk stuk natuur naar Tinca waar Daniel en Tina ons opwachten. Het gezin is haast compleet en we zijn blij om elkaar te ontmoeten en te omarmen.

Terwijl we buiten met elkaar genieten van het weerzien komen we in gesprek en vragen we naar een familie voor wie er spullen zijn gekocht om een kamer te bouwen.

Het blijkt dat deze familie twee weken geleden vertrokken is naar Italië, niemand wist iets van deze plannen. Zomaar vertrokken, ineens....

Al pratend en nadenkend besef ik dat we verwachtingen hadden, hoop en een plan voor dit gezin. Er is teleurstelling...

Zijn we teleurgesteld omdat we verwachten dat...? Is het goed om verwachtingen te hebben en is teleurstelling niet het resultaat van een verwachting dat de ander doet wat we vragen of in gedachten hadden?

Is het aan ons om teleurgesteld te zijn. Moest het zo lopen, heeft God een ander plan en zijn wij geduldig genoeg om te zien hoe Hij werkt, hoe Hij Zijn plan voltooit?

Gods wegen zijn écht ondoorgrondelijk, Heer leer ons Uw wil te doen. Verwacht alleen van Mij, Is dit niet wat God ons leert?

Laten we het daarom in Zijn Handen leggen. Teleurstelling maakt plaats voor liefde en Zegen. We verwachten niets meer dan de wetenschap dat God zorgt voor een ieder van ons op zijn tijd, Uw wil geschiede gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.

Amen