Verwerking ...

Zondagmorgen 24 april...

Zit op onze comfortabele bank in de woonkamer met een heerlijk vers kopje koffie. Ik bedenk mij waar we vorige week waren, wat we deden, aten en mee bezig waren. Wat kan er veel gebeuren in één week. Zoveel indrukken te verwerken en te doorvoelen. Nu zijn we al weer drie dagen terug in Nederland en langzaam begin ik hier ook "mentaal te landen".

Mijn lijf was hier wel al, maar m'n geest en hart waren nog in Roemenië. Ik zag de mensen voor me, kon hun stemmen horen en met m'n neus kon ik de geur van vuil, verbrand plastic en menselijke luchten nog ruiken.

Het laat me met moeite los. Vooral de eerste dagen leek het alsof ik in een cocon rondliep. Op een wolk en de wereld bewoog om me heen. Een beetje wezenloos voor me uit starend, steeds afdwalend was ik aanwezig en toch ook weer niet.

Zo lang je in Roemenië bent lijkt het goed te gaan, je komt in een modus van doen, schakelt emoties grotendeels uit, omdat je niet kunt functioneren wanneer je toelaat te voelen wat alle indrukken met je doen. Het besef dat er mensen, kinderen, ouderen al jaren of hun leven lang onder vreselijk erbarmelijke omstandigheden moeten leven. Een leven wat wij ons niet eens kunnen proberen voor te stellen. Sommige zonder status, zonder enige mogelijkheid om uit te breken uit het leven wat ze lijden. Niets hebben dan de wetenschap dat je niets anders kunt doen dan aanvaarden en doorzetten. Hopen op een wonder! Wat een kracht moet je bezitten om zo te moeten leven. Als ik me probeer in te leven word ik akelig en zou ik me geen raad weten.

Nu mag ik weer thuis zijn, waar ik elke dag genoeg te eten heb, warm en schoon mag zijn. Medicijnen en behandelingen worden vergoed, kinderen mogen naar school én hebben een toekomst voor zich. Nu zit ik op de bank, al een paar dagen voel ik me rot, down. Ik besef me dat ik moet loslaten, ik leef hier en mag dankbaar zijn voor mijn leven. Doordat wij hier leven mogen we zeker wel meeleven en onze medemens helpen door te blijven inzamelen, geld op te halen. Niemand Is er mee geholpen als ik en wij ons rot blijven voelen om het leed wat ze daar moeten doormaken. We blijven ze steunen en daarom mogen we voor onszelf zorgen.

Het cliché dat je eerst voor jezelf moet zorgen voor je er voor een ander kunt zijn Is zo waar. Laat los en hou ze vast in onze gebeden. God voorziet!