bestuursreizen april en september 2017

HOE bezoekt weer projecten in Roemenië.
Een delegatie van Hoe bezocht eind april 2017 weer een aantal van haar projecten in Roemenië. De reizigers waren Jack Glasbergen (Voorzitter), Dick Heemskerk (penningmeester.), Gerry Heemskerk en Ria de Best (secretaris).
Jack en Ria doen hiervan kort verslag, gevolgd door een korte impressie van Dick en Gerry.

In Cluj bezoeken we het project van de FCA (Fundaţia Chresţiană de Ajutorare /) op de vuilnisbelt waar veel zigeunergezinnen wonen: Pata Rȃt /Dallas. Met de financiële hulp die HOE ontvangt kunnen 20 zigeunerkinderen leren lezen en schrijven, maar het is nu vakantie. We worden daarom uitgenodigd in drie zeer armoedige huisjes waar deze kinderen wonen. De huisjes liggen tegen een hellinkje en we moeten voorzichtig door de modder lopen om niet uit te glijden. In elk huisje zijn veel kinderen. Zodra we een huisje ingaan, komen ze tevoorschijn. In het eerste huisje staat een jonge vrouw met een baby van enkele maanden in haar armen. Ze kijkt triest. Ze blijkt 20 jaar oud te zijn en dit is al haar 4e kind. In het volgende huisje komen 5 á 6 schattige kindertjes op ons af met stralende gezichtjes. Zij weten niet beter. Er zitten 2 mannen op een bed. Die nemen niet de moeite om ons een hand te geven. De moeder laat haar voet zien. De grote teen is zwart. Eva, die de kinderen les geeft, vertelt ons dat zij kanker heeft maar niet naar een dokter wil of niet kan? De moeder vraagt ons een foto te nemen van haar kindjes. Die wil ze ophangen. Het zijn schokkende situaties. We zijn elke keer weer onder de indruk.

We gaan naar ons volgende adres: ds. Peter en Ella Beltechi in Beius. We constateren dat de straten en tuintjes er beter verzorgd uitzien. We bezoeken met Peter Beltechi het zomerkamp in de bergen dat er nu verlaten bijligt. Volgende week gaat hij met zijn collega Ballaciu weer aan de slag. Er is veel te doen om in de komende zomer weer de kinderkampen te kunnen draaien. De begroting voor de zomerkampen in 2017 is klaar. Er is nog een bedrag, groot 1.400 euro, ‘still to pray for’. Ditwordt weer een project voor de actie zomerkampen 2017.

Ons derde bezoek is aan het zorgproject van ds. Mircea in Tinca.
Met Dick en Gerry lopen we door het straatje met de 16 kamertjes achter de woning van de dominee. De situatie is nog steeds hetzelfde. Soms 3 maar ook wel 7 bedden per kamertje. De oude zieke mensen zien er goed verzorgd uit en zijn blij dat ze verzorgd worden. Alles is beter dan in een krotje te wonen waar niemand naar je omkijkt. De nieuwe aanbouw, die geëist wordt door de regering, is klaar en wordt gebruikt als aparte wasruimte en voor een opslag van medicijnen. Daarna gaan we naar de hospice en de polikliniek in aanbouw in een aangrenzend dorpje. Deze maand kon de elektriciteitskabels aangelegd worden dankzij een gift uit Nederland van 1.000 euro en voor nog eens 1.000 euro kunnen 2 kamers voor gebruik gereed worden gemaakt, maar dat geld ontbreekt. Die kamers zijn hard nodig. Er is nog veel nodig: wasmachine, koelkast, maar ook stekkerdozen etc. Er worden nu ook hier 22 ouderen verzorgd (in totaal 72). Er is te weinig ruimte. Een oude vrouw moet zelfs op een bank in de gang slapen, maar iemand weigeren kan Mircea niet.
Ds. Peter Beltechi uit Beius komt ook naar Tinca. Dat heeft een reden. Hij heeft gepreekt in een zigeunerdorp: Barăt. De zigeunerdominee heeft hem verteld dat er een groot huis is, waarin de kerk is gevestigd, maar ook naschoolse opvang mogelijk is voor de kinderen uit het dorp. Het is een redelijk goed gebouw dat nu leeg staat. Het geld ontbreekt. Het gebouw is eigendom van de kleine kerkgemeenschap. Het belangrijkste op dit moment is dat de verwarming gerepareerd wordt. Dat kost 300 euro. We overleggen met elkaar en geven het geld daarvoor aan Peter. Hij zal de controle houden op de reparatie. We lopen naar de overkant waar het zigeunerdorp is. Dat dorp ziet er erg armoedig uit. Vieze kinderen en armoedige huisjes. Kinderen drommen om ons heen.

Terug in Cluj bezoeken we het Godparentproject van Peter en Rodica Morar. Kinderen uit arme gezinnen worden, met financiële hulp (25 euro per maand per kind) opgevangen en geholpen bij met leren van de voor Nederlandse kinderen meest normale dingen: hoe moet je omgaan met geld etc. Deze dag gaan de kinderen naar een sportpark. Daar kunnen voetballen ze etc. Zij gaan vervolgens naar de hal van het sportpark en maken voor het eerst kennis met een kegelbaan. Wat een enthousiasme. Wij genieten mee.

De volgende dag is het Koningsdag in Nederland, voor ons is het de dag dat we terugreizen naar Nederland.
Het is weer een reis vol ervaringen geweest. We hebben met elkaar een goede reis gehad en zijn dankbaar dat we weer gezond en wel terug zijn.
Jack Glasbergen en Ria de best

Een bijzondere reis
Sinds anderhalf jaar doe ik de administratie als penningmeester voor de Stichting Hoe Katwijk. De afspraak was dat ik mij uitsluitend zou richten op de administratie en af en toe vergaderingen zou bezoeken, maar toch werd ik nieuwsgierig naar al die projecten in Roemenië. Daarom ben ik samen met mijn vrouw Gerry met voorzitter Jack Glasbergen en secretaris Ria de Best mee op reis gegaan. Het was voor ons de eerste keer en het heeft ontzettend veel indruk op ons gemaakt.
We hadden van te voren wel films en foto’s gezien, maar eenmaal in Roemenië werd duidelijk dat films en foto’s de werkelijkheid niet kunnen weergeven. Wat hebben wij daar schrijnende situaties gezien. Niet te bevatten hoe anders het leven daar is. Tegelijkertijd is het fijn te weten dat het werk van Stichting Hoe zoveel kan bijdragen en ook goede resultaten oplevert. Het is ontzettend mooi te zien dat elke euro goed wordt besteed en dat alle goederen op de juiste plek komen. Van kasten en bedden tot kleding en speelgoed. We zullen nooit vergeten hoe trots een verzorgende in oude zorgkleding van DSV rondliep.
Ik bewonder het bestuur dat zij minimaal één keer, maar meestal twee keer per jaar naar Roemenië afreizen om zo te kijken hoe de projecten lopen en zelf te constateren waar behoefte aan is. Met zulke betrokken vrijwilligers is Stichting Hoe echt elke geschonken euro waard. Dick en Gerry Heemskerk

Eind september heeft HOE weer een bezoek gebracht aan diverse plaatsen in Roemenië.
We waren weer in Tinca en bezochten opnieuw de oude mensen die door dominee Mircea Badea worden verzorgd. Dat zijn er inmiddels meer dan 80.
‘S Middags gaan we met ds. Peter Beltechi naar het zigeunerdorpje Barăt waar we in april waren. We bezoeken het grote huis (schooltje en kerk) waar HOE 300 euro heeft gegeven om de verwarming te maken. De verwarming is gerepareerd. We bezoeken ook het schoolklasje. Er zijn stoeltjes nodig voor een 2e klasje. Ook schriften etc. zijn welkom én schoenen en winterjasjes voor de kinderen.
De rijden we naar Drăgăneşti-Olt (Bulgaarse grens). Tijdens dit bezoek willen we het hier te starten project kleinschalige thuiszorg bespreken en patiënten bezoeken.
We ontmoeten ds. Raul Costea, zijn vrouw Ana, de verpleegster Lidia Opris en missionaris Tavi Berechet. Ana en Lidia waren in augustus jl. te gast bij DSV I verzorgd leven. Tavi wordt de coördinator van het project. We hebben nog wat vragen en bespreken die.
We leggen uit wat thuiszorg naar Nederlandse maatstaven inhoudt: het verzorgen van de cliënt. Wassen, bed verschonen, wondverzorging, etc. Er zijn zoveel oude mensen in Roemenië die deze zorg niet krijgen
We merken dat Tavi en Lidia graag willen beginnen maar zien dat de verpleegster – zeker in het begin - vooral kleinere zorg zal kunnen geven. Na het gesprek bezoeken we enkele ouderen die thuiszorg nodig hebben. Eerst gaan we naar een ernstig zieke vrouw van 69 die tijdelijk wordt opgevangen door de missionarissen. Lidia ververst 2x per dag haar stoma. Daarna gaan we naar een vrouw die halfzijdig verlamd is. Ook zij wordt door Lidia verzorgd.
We rijden een half uur voor een bezoek aan een vrouw kanker heeft en er is ook een deel van de aangetaste lever weggehaald. In deze plaats bezoeken we nog een andere vrouw. Zij is zo goed als blind (door een verkeerde behandeling in haar jeugd) en heeft een gedeeltelijk verlamde echtgenoot die meestal op bed ligt. Haar kinderen kunnen geen hulp bieden omdat ze ver weg wonen. Het zijn allemaal schrijnende situaties. Met de verpleegster Lidia spreken we ook over praktische zaken: het verschonen van bedden etc. en het wassen daarvan. Hoe gaan we dat oplossen. Zij heeft thuis geen ruimte en er is ook geen wasserette. Dat is een probleem.
Zij vraagt om hulpmiddelen, waaronder verband. HOE heeft al veel spullen verzameld: spullen die HOE bij de inzameling ontvangt. Er is ook alcohol, jodium en Betadine, incontinentiemateriaal, pijnstillers en medicijnen voor artrose etc. nodig. We constateren dat er nog praktische problemen zijn waarover we advies nodig hebben van DSV.
We hopen binnenkort echt met het project te starten en zullen in 2018, als het project dan een tijdje draait contact gaan zoeken met de overheid om te proberen een bijdrage te krijgen voor deze thuiszorg. Daarvoor is het belangrijk dat het project goed gaat lopen.
Na onze bezoeken aan alle , ook niet genoemde, contacten constateren we opnieuw dat er nog veel te doen blijft in Roemenië.
Bram Barnhoorn, Ria de Best, Jack Glasbergen en Willeke van der Gugten.